ASCII

Listopad 2016

Kodowanie danych


Alfabet Morse’a był pierwszym kodem wykorzystywanym w komunikacji na duże odległości. Wymyślił go Samuel F.B. Morse w roku 1844. Kod ten składa się z kresek i kropek (jest to swego rodzaju kod binarny). Używano go, by komunikować się sprawniej niż przy pomocy Pony Express – ówczesnej amerykańskiej poczty. Telegrafista, który musiał dobrze znać kod, był wówczas ważną osobistością.

Tworzono różne inne kody, m. in. kod Émile’a Baudota (znany jako kod Baudota lub Kod Murraya).

10 marca 1876 dr Alexander Graham Bell zakończył prace nad telefonem – rewolucyjnym wynalazkiem, który przy pomocy przewodów mógł przenosić sygnały dźwiękowe. Ciekawostką jest fakt, że Izba Reprezentantów całkiem niedawno uznała, że wynalazcą telefonu był Antonio Meucci. Meucci złożył wniosek patentowy w 1871 r., ale od 1874 nie był już w stanie go przedłużać.

Linie telegraficzne umożliwiły powstanie dalekopisów – urządzeń, które mogły kodować i odkodowywać znaki przy użyciu kodu Baudota (znaki były kodowane przy użyciu 5 bitów naraz, przez co można było użyć maks. 32 znaków).

W latach 60. przyjęto kod ASCII (czyli American Standard Code for Information Interchange) jako nowy standard. Z ASCII można było kodować znaki przy użyciu 8 bitów – stąd możliwe było użycie 256 znaków.

Czym jest kod ASCII?


Pamięć komputera zapisuje wszystkie dane w formie cyfrowej. Nie da się przechowywać samych znaków. Każdy znak ma swój odpowiednik w kodzie cyfrowym: to właśnie nazywamy kodem ASCII (tzn. American Standard Code for Information Interchange). Podstawowy kod ASCII przedstawiał znaki jako 7 bitów (dla 128 możliwych znaków, od 0 do 127).

  • Kody od 0 do 31 nie są przypisane do znaków. Nazywamy je znakami sterującymi, gdyż używa się ich np. do takich działań:
    • Powrót karetki (CR).
    • Bell (Syg. dźwiękowy) (BEL).
  • Kody 65-90 odpowiadają dużym literom.
  • Kody 97-122 odpowiadają małym literom.

(Zmiana 6 bitu przełącza duże litery na małe; odpowiada to dodawaniu 32 do kodu ASCII w bazie w systemie dziesiętnym).

Lista znaków ASCII


Znak Kod ASCII Kod szesnastkowy
NUL (Null – zero)000
SOH (Początek nagłówka)101
STX (Początek tekstu)202
ETX (Koniec tekstu)303
EOT (Koniec transmisji)404
ENQ (Nawiązanie łączności)505
ACK (Potwierdzenie)606
BEL (Bell – syg. dźwiękowy)707
BS (Backspace – usunięcie znaku)808
TAB (Tabulacja pozioma)909
LF (Line Feed – kodowanie końca linii)100A
VT (Tabulacja pionowa)110B
FF (Form feed – przejście na następną stronę)120C
CR (Powrót karetki)130D
SO (Shift out – Wył. specjalnego zestawu znaków)140E
SI (Shift in – Wł. specjalnego zestawu znaków)150F
DLE (Data link escape – pominięcie znaków sterujących)1610
DC1 (Sterownik urządzenia 1)1711
DC2 (Sterownik urz. 2)1812
DC3 (Sterownik urz. 3)1913
DC4 ( Sterownik urz. 4)2014
NAK (Negatywne potwierdzenie = błąd)2115
SYN (Synchronizacja w stanie bezczynności)2216
ETB (Koniec bloku transmisji)2317
CAN (Anulowanie)2418
EM (Koniec nośnika zapisu)2519
SUB (Substitute – zastąpienie)261A
ESC (Escape – przełączenie)271B
FS (Separator plików)281C
GS (Separator grupy)291D
RS (Separator rekordów)301E
US (Separator jednostki)311F
SP (Spacja)3220
!3321
"3422
#3523
$3624
%3725
&3826
'3927
(4028
)4129
*422A
+432B
,442C
-452D
.462E
/472F
04830
14931
25032
35133
45234
55335
65436
75537
85638
95739
:583A
;593B
<603C
=613D
>623E
?633F
@6440
A6541
B6642
C6743
D6844
E6945
F7046
G7147
H7248
I7349
J744A
K754B
L764C
M774D
N784E
O794F
P8050
Q8151
R8252
S8353
T8454
U8555
V8656
W8757
X8858
Y8959
Z905A
[915B
\925C
]935D
^945E
_955F
'9660
a9761
b9862
c9963
d10064
e10165
f10266
g10367
h10468
i10569
j1066A
k1076B
l1086C
m1096D
n1106E
o1116F
p11270
q11371
r11472
s11573
t11674
u11775
v11876
w11977
x12078
y12179
z1227A
{1237B
1247C
}1257D
~1267E
przycisk Delete 1277F

Rozszerzona lista znaków ASCII


Kod ASCII został opracowany na bazie języka angielskiego. Nie posiada znaków akcentowanych i innych znaków diakrytycznych. Aby zakodować taki znak potrzebny jest inny system kodujący. Kod ASCII został rozszerzony do 8 bitów (1 bajt), aby dało się zakodować więcej znaków (tzw. Rozszerzony kod ASCII).
Ten kod przypisuje wartości od 0 do 255 (zakodowane jako 8 bitów, czyli 1 bajt) małym i dużym literom, cyfrom, znakom interpunkcyjnym i innym symbolom (w tym znakom akcentowanym w kodzie iso-latin1).

Rozszerzony kod ASCII nie jest ustandaryzowany i różni się w zależności od platformy.


Dwa najpopularniejsze zestawy znaków rozszerzonego ASCII to:

  • OEM Extended ASCII Code, wbudowany w pierwsze komputery IBM:

OEM Extended ASCII
  • ANSI Extended ASCII CODE, używany przez najnowsze systemy operacyjne:

ANSI Extended ASCII

Kod EBCDIC


Kod EBCDIC (skrót od Extended Binary-Coded Decimal Interchange Code – rozszerzony dziesiętny zakodowany dwójkowo kod wymiany), opracowany przez IBM, jest wykorzystywany do kodowania znaków przy użyciu 8 bitów. Mimo iż jest szeroko wykorzystywany na komputerach IBM, nie jest zbyt udanym kodem ASCII.

Unicode


Unicode to 16-bitowy system kodowania znaków opracowany w 1991 r. Unicode może wyrażać dowolne znaki w formie 16-bitowego kodu, niezależnie od systemu operacyjnego i języka programowania.

Obejmuje niemal wszystkie współczesne alfabety (w tym arabski, ormiański, cyrylicę, grecki, hebrajski i łaciński) i jest kompatybilny z kodem ASCII.

Lista wszystkich kodów używanych w Unicode jest dostępna na stronie oficjalnej stronie Unicode.


Zobacz również :

Tables
Tables
Tablas
Tablas
Tableau HTML (TABLE)
Tableau HTML (TABLE)
Le tabelle
Le tabelle
Os quadros
Os quadros
Ten dokument zatytułowany «  ASCII  » opublikowany przez CCM (pl.ccm.net) jest udostępniany na licencji Creative Commons. Możesz kopiowaći modyfikować kopie tej strony, na warunkach określonych przez licencjęi wymienionych w niniejszym tekście.